Podobizny dwu cesarzowych Faustyn na monetach, matki i córki, rzucają światło na pano­wanie dwu Antonino w w II w. i pokazują wiele innych kolejnych spraw z historii Rzymu. Między innymi problem następstwa tronu cesarzy. W Rzymie I w. poza Flawiuszami brakowało dynastii w sensie familii, w której tron przechodził z ojca na syna. Zresztą August nie miał takiego prawa. Przekazywanie władzy członkowi rodziny lub komu innemu było kwestią siły władzy.

Jednak była dynastia julijska, pochodząca od Juliusza Cezara, która w połączeniu z Klaudiuszami przetrwała do Nerona. Rzymianie czcili w nim następcę Augusta, wnuka wielkie­go Germanika. Po nim, w 68 r., w roku trzech cesarzy, o przyznaniu najwyższej władzy decydo­wała wola i swawola żołnierzy. Potem była dynastia Fławiuszy (69-96 r.), za Wespazjana i Tytusa szczęśliwa dla Rzymu, ale po śmierci Domicjana powrócił problem: kto będzie cesarzem? Jego następca Nerwa, wybrany przez Senat, był pierwszym cesarzem, który przekazał władzę człowiekowi przez siebie wskazanemu, a fakt te dobitnie wskazują liczne monety. Miał szczęście. Choć posiadał krewnych, następcą zrobił obcego: Trajana. Potem Trajan wybrał Hadriana pod wpływem żony Plotyny i już jesteśmy przy Antoni­nach oraz ich żonach. Hadrian miał skłonności homoseksualne, jak wielu poprzednich cesarzy, i słynny jest ze swego kochanka, Antinousa. Hadrian, o dwoistym charakterze (po jego śmierci senat się wahał, czy ogłosić go bogiem czy tyranem), wybrał na następcę i zaadoptował Eliusa Werusa, dobrego rodu i niezwykłej piękności. Gdyby ten nowy kochanek żył dłużej, może nie byłoby Faustyn. Ale śmierć wyrwała Werusa z uścisków Hadriana i Hadrian musiał szukać no­wego następcy.

Wybrał dwóch i wybrał świetnie. Pierwszym był senator w wieku lat 50, drugim chłopiec siedemnastoletni. Pierwszy, Antonius Pius, został synem i następcą Hadriana pod warunkiem adopcji młodszego, przyszłego Marka Aureliusza. W ten sposób zapewniony został wiek złot Antoninów, trwający 42 lata, najpiękniejszy okres cesarstwa. Do jego piękności, w dosłownym i przenośnym sensie, przyczyniły się żony tych dwu cesarzy, dwie Fanstyny, starsza i młodsza, w niejeden sposób złączone z dziejami cesarstwa,  a nawet historią ówczesnych ziem polskich.

VN:F [1.9.22_1171]
Oceny: 10.0/10 (1 głosy)
VN:F [1.9.22_1171]
Oceny: 0 (z 0 głosów)